What’s Ine Word ?

Er is een nieuw tijdperk aangebroken. Hypocrisie is uit de mode. Als we iets gedaan hebben wat een ander kwetst, zeggen we dat gewoon. Bekentenissen zijn in. Mensen vinden het leuk om zich kwetsbaar op te stellen. Het slachtoffer van je wandaad is heus wel bereid zijn eigen leed opzij te schuiven. Jij, de beklaagde, hebt toch maar mooi je trots voor hem opzij gezet. Zie je daar zitten; een klein, hulpeloos, zielig hoopje spijt. Een toeschouwer zou er alles voor geven om met een trechter je tranen in een flesje te druppelen. De creatie en commercialisatie van de hope-looza (als lijnextentie van de bekende sapjesproducent), zou wel eens veel geld kunnen opleveren. Maar zelf ben je niets meer waard.

Het leed van je slachtoffer stelt niets voor in vergelijking met jou lijden. Dus uiteraard krijg je het medelijden dat je verdient. Hij die belazerd werd, heeft geen recht van spreken. Hij heeft tenminste zijn trots nog. Hij heeft nog levenslust. Hij hoeft zijn dagen niet door te brengen met het permanent pijnlijke gevoel dat de hele wereld tegen hem is. Dat alles wat hij doet slecht en gemeen en vies en smerig en vals is. Hij heeft geen idee wat de beklaagde doormaakt. Hij mag zich gelukkig prijzen.

Het slachtoffer wordt de geluksvogel. De beklaagde wordt slachtoffer. En omdat hij bekend heeft, wordt hij de bekende. Erkenning, lof en eeuwige roem. En zo wordt de geluksvogel toch maar weer slachtoffer.

Wat leren we hieruit? Eén woord: confashion. Ga mee met je tijd. Steel, speel vals, lieg, ga mensen kwetsen en doe alles wat slecht en gemeen en vies en smerig en vals is. Hoe meer, hoe beter. En biecht. Alles. Vreselijk heroïsch. Het vergt moed om een held te zijn.

Het is alweer lang geleden en ik heb het verdiend, vind ik. De 10 minuten tussen het einde van de maaltijd en het vertrek naar de bank, moeten voldoende zijn. Ik neem trede 3, 4, 6, 8, 9, 11, 12 en 15 (de laatste met een sprongetje) van onze trap, open de deur van mijn kamer om die dan snel weer te sluiten, zet me achter mijn bureau en haal diep adem. Ik gun mezelf dit momentje van vreugde, dit gebeuren dat inmiddels gepromoveerd is tot zijnde mijn 4e lievelingshobby, maar waarvan ik de frequentie probeer te minimaliseren om de magie te bewaren. Stap voor stap ga ik te werk, me constant bewust van elke sensatie.

Stap 1. Word-casting. De keuze van een woord. (Dat alleen vind ik al heerlijk, de overgave aan een woord dat een seconde daarvoor nog niet in je hoofd maar waarschijnlijk in de mond van een vreemde lag.) Vandaag ga ik voor… voor… hmmm… vooooor… (niet te lang nadenken Ine, laat het komen) ANANAS.

Stap 2. De google-aar. www.google.com. ‘ANANAS’. De eerste site will do. www. e-gezondheid.be vertelt ons het volgende: ‘Er is nog nooit iemand slanker van geworden. Maar toch is het een kostbare vrucht, vooral in de winter, omdat hij rijk is aan vitamine C. Hij bevat ook veel vezels, zodoende bevordert hij een gezonde darmtransit. Bovendien is ananas lekker, zowel in zoute als in zoete gerechten.’ Kijk eens aan, het nuttige wordt aan het aangename gekoppeld, we leren nog iets bij zeg.

Stap 3. Skynet-pret. Zodra zal het gebeuren. www.skynet.be. Linkerkolom, 9e bolletje: vertaling. We keren terug naar e-gezondheid.be. Copy. Terug naar skynet. Paste. En dan is het een kwestie van de juiste keuze. Enfin, eigenlijk is het gewoon een kwestie van keuze. Vandaag begin ik met een Nederlands-Frans, om dan over een Frans-Engels en een Engels-Italiaans te komen tot een Italiaans-Frans, waarna ik vol spanning afsluit met een Frans-Nederlands. Het resultaat mag er zijn. Geniet u even mee:

‘Het nog steeds iemand is daar sveltement geworden van maar echter is hij vruchten inestimabile, in het bijzonder in inverno, omdat ik met de vitamine C. regeer, hij werd ingesloten/aankomt zelfs veel van de vezels, bevordert het aldus doorvoert van de gezonde darm. Bovendien de goede ananas, in eveneens is salato zoals de koersen gezoet.’

Et voila. 7 minuten. Ik heb nog 3 minuten om dit alles tot mij te laten komen. Kunst is snel geknutseld. Poezië op 1-2-3.

Spreken is een basisrecht. Vrije meningsuiting, heet dat dan. Goed, volledig akkoord. Toch vind ik dat er best wel eens beperkingen op mogen komen. Woorden kunnen namelijk veel kwaad berokkenen. Hieronder zet ik mijn stelling kracht bij, aan de hand van een voorbeeldregeling.

Stel: iedereen krijgt 20 000 woorden per dag, startkapitaal. (Gezien het feit dat mensen per dag gemiddeld 16 000 woorden uitspreken, vind ik dat een mooi bedrag.) Omdat bepaalde mensen nu eenmaal te veel praten, wordt er een strafsysteem gehanteerd. Mensen die over het algemeen veel domme dingen zeggen, verliezen een deel van hun krediet. Wie vals zingt, ook. Zij die met hun woorden anderen kwetsen, vooral. (Totaal terecht, want wie domme, lelijke of gemene dingen zegt, vervuilt de lucht.)

De toehoorder bepaalt wanneer een opmerking dom, stom, kwetsend of belachelijk is. Indien de spreker ontkent, wordt er een onpartijdige getuige bijgehaald. (Bij gebrek aan getuige kan men steeds een onpartijdig jurylid bereiken op het gratis nummer 0800 11 22 33. Er wordt dan eerst geloot voor wie het gesprek moet voeren, aangezien dat ook weer woorden kost.) Verloren woorden gaan naar de woordenbank, alwaar ze door iedereen kunnen worden opgekocht. De kostprijs is afhankelijk van de beurscijfers en in geval van schaarsheid verloopt de verkoop via veiling.

(Een voorbeeld: Fleur en Robbe zijn in een hevige discussie verwikkeld. Op een gegeven moment zegt Robbe dat Fleur een kalf is. Hoewel ze nog niet goed weet of het onder de categorie ‘leugens’ of ‘kwetsende opmerkingen’ valt, vindt Fleur dat strafpunten waard. Ze is niet bereid het te klasseren onder ‘het-ene-oor-in-het-andere-oor-uit’ of ‘ontoerekeningsvatbaar’. Ze haalt Koen erbij, die bevestigt dat Robbe met zijn opmerking in fout was. Robbe verliest 2000 woorden. ‘Tja’, zegt Fleur, ‘wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten!’ Ze krijgt hiervoor 1000 bonuswoorden (standaardprocedure bij het gebruik van spreekwoorden). Koen vertelt Robbe dat hij dit voorval betreurt, hij had nu net zo’n zin in een gezellig avondje. ‘Mannen onder elkaar, want met Robbe is het steeds zo leuk babbelen.’ Robbe is gevleid door zo’n opmerking. Hij schenkt Koen een vrije gift van 1624 woorden. Omdat het al avond is en Robbe daarnet al voor de tweede keer gestrafd werd, waren dat meteen zijn laatste woorden van de dag.)

Wie slim is, neemt een verzekering. Als je dan een goede bonus-malus hebt, kan je veel recupereren. Zo niet, moet je je neerleggen bij de regels. Wie vaak woorden tekort komt, moet maar leren plannen. Dat is beter voor het welzijn van iedereen. Trouwens, het is geheel terecht dat mensen die veel domme dingen zeggen het

Man toch, wat hou ik van spreekwoorden. De appel valt niet ver van de boom. Mijn oma verrast me regelmatig met nooit eerder gehoorde spreekwoordakkoorden. Vorige maand nog. Uit het niets kreeg ik 10 totaal onverdiende euro’s in m’n pollen gestopt. ‘Oma, da’s heel lief maar het hoeft echt niet.’ Mooie poging Ine, niet heel sterk als argument, maar ‘t is een begin. ‘Ineke, ‘t kan beter van een stad als van een dorp!’ BAM. Mijn beurt. Komaan Ine, zég iets. ‘Alé vooruit, danku oma!’ Shit. Mijn zwakke plek. Verslagen met een spreekwoord. Het is een machtig wapen. Gevaarlijk doeltreffend. Ik ga naar huis met 10 euro. Gelukkig ben ik een spreekwoord rijker.

Spreekwoorden zijn super. Ze spreken niet alleen voor zich, maar ook voor zoveel andere situaties. Hoe genereus. En ingenieus. Een staaltje ingenerieusiteit. Ik ga trouwen. Niet nu. Maar ik trouw met de man die voor mij een spreekwoord uitvindt. Je moet weten welk vlees je in de kuip hebt. Als een man een spreekwoord uitvindt, is hij ok. Ik ben niet veeleisend, ik hoef geen ingenieur. Maar ik pleeg een moord voor de man die mij met spreekwoorden bekoort. Mijn ingenerieur.

En het was zover… Ine, die altijd vond dat een blog zoveel betekende als ‘where the ‘I-don’t-have-a-life-so-write-one’ meets the voyeur’, trad toe in de wondere wereld ervan. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik nu mijn mening rond bloggers moet herzien, of die van dat ik eigenlijk best wel een leven heb. Gelukkig blijft dat voyeursschap een onbetwistbaar feit. Dus, beste voyeur, speciaal voor jou:

• Ik leef op zonne-energie
• Ik heb op mijn kamer een lichtblauwe tegel met het opschrift ‘koekiekooktatiekoe’, eigenlijk toebehorende aan de sanitaire blok van één of andere Poolse camping
• Ik verkies de trein boven De Lijn en lijntjes boven lange ruitjes
• Ik ben goed bevriend met Tom Lenaerts en als hij dat zou weten, hij ook met mij
• Ik ben de contradictorischheid zelve, maar dat maakt het leven boeiend

Meer hoef je voorlopig niet te weten. Nu heb je ofwel een reden om terug te komen, ofwel om te besluiten dat je nooit op die link had moeten klikken. Je hebt in elk geval een reden. Ik daarentegen vraag mij in alle oprechtheid af wat ik hier in godsnaam kom doen….