Confashion
Er is een nieuw tijdperk aangebroken. Hypocrisie is uit de mode. Als we iets gedaan hebben wat een ander kwetst, zeggen we dat gewoon. Bekentenissen zijn in. Mensen vinden het leuk om zich kwetsbaar op te stellen. Het slachtoffer van je wandaad is heus wel bereid zijn eigen leed opzij te schuiven. Jij, de beklaagde, hebt toch maar mooi je trots voor hem opzij gezet. Zie je daar zitten; een klein, hulpeloos, zielig hoopje spijt. Een toeschouwer zou er alles voor geven om met een trechter je tranen in een flesje te druppelen. De creatie en commercialisatie van de hope-looza (als lijnextentie van de bekende sapjesproducent), zou wel eens veel geld kunnen opleveren. Maar zelf ben je niets meer waard.
Het leed van je slachtoffer stelt niets voor in vergelijking met jou lijden. Dus uiteraard krijg je het medelijden dat je verdient. Hij die belazerd werd, heeft geen recht van spreken. Hij heeft tenminste zijn trots nog. Hij heeft nog levenslust. Hij hoeft zijn dagen niet door te brengen met het permanent pijnlijke gevoel dat de hele wereld tegen hem is. Dat alles wat hij doet slecht en gemeen en vies en smerig en vals is. Hij heeft geen idee wat de beklaagde doormaakt. Hij mag zich gelukkig prijzen.
Het slachtoffer wordt de geluksvogel. De beklaagde wordt slachtoffer. En omdat hij bekend heeft, wordt hij de bekende. Erkenning, lof en eeuwige roem. En zo wordt de geluksvogel toch maar weer slachtoffer.
Wat leren we hieruit? Eén woord: confashion. Ga mee met je tijd. Steel, speel vals, lieg, ga mensen kwetsen en doe alles wat slecht en gemeen en vies en smerig en vals is. Hoe meer, hoe beter. En biecht. Alles. Vreselijk heroïsch. Het vergt moed om een held te zijn.
